|
BASATXORITXU
«TRIKITILARIAK» SAKABI ETA EGAŅAZPI TRIKI ELKAR / EDIGSA/HERRI GOGOA, 1975 / 1995
Basatxoritxu moko luzia
ez juan zerura billa,
aingerutxurik bihar ezkero,
horra hor nere mutilla.
Bere musua elurra da ta,
sua bihotz ta ezpaņak,
bertan urturik biziko dira
nere bularra ta zaņak.
Ai nork leikien urrezko orratza
urre medalla ta katia!
Urrez hasi ta bukatutzeko
haurtxoa honen jantzia.
Larrosatxuak lau orri ditu,
krabelintxuak hamabi,
nere mutillak gura duana
eskatu bere amari.
Nere maitetxo zoragarria,
biziro maite nazuna.
Galarragako lore polita,
nere begien zoriona,
zu zera nere bizitz-aldi
hau argiz betetzen dezuna,
ilun guztien alaigarria,
zu zera nere kutuna.
Mendi tartean gu bizi gera
alaitasunez beterik,
baserri txuri alai hortantxe
dakagu guk nola bizi.
Mendiko haize ta eguzkiak
degu osasun ederra,
gaixorik gabe dijoazkigu
urteko egun gehienak.
Eguzkiak goiz muxu damio
gure etxetxo politari,
orduntxe laister aitatxo
doa zelaietara abeslari.
Zelai soroko ale mardulaz
badegu nahiko janari,
iturritxotik ur leiartsua
etxe guztiko edari.
Arratsaldian mendi atzian,
eguzki talo gorria,
poliki asko sartua da ta
illundu zaigu guztia.
Sukalde txoko-txokuan dago
amona maitagarria,
bere besuan izar bat dauka,
gure mutiltxo garbia.
Galdetu eta maite gaitula
erantzuten digu alai,
guk berriz, beti afal onduan,
berarekin jolastu nahi.
Zeru hoberik mundu honetan
nola gentzake eskatu?
Jainko maitea bihotz osoaz
beti dezagun eskertu. |